INFORMACJE 
O KLASZTORACH

Obecnie istnieją w Polsce trzy klasztory oraz od 1 września 2003 roku fundacja Benedyktynów na Słowacji:

Opactwo Benedyktynów w Tyńcu
ul. Benedyktyńska 37, 30-375 Kraków, 
tel. (+48) (12) 688-52-00
fax. (+48) (12) 688-52-01
e-mail: tyniec@benedyktyni.pl 
strona www: tyniec.benedyktyni.pl

Klasztor Benedyktynów w Lubiniu
ul. Mickiewicza 6, 64-010 Krzywiń, 
tel.: 065/5170222; fax: 065/5170425; 
e-mail: lubin@benedyktyni.pl 
strona www: lubin.benedyktyni.pl

Klasztor Zwiastowania NMP
w Biskupowie
Biskupów 72, 48-355 Burgrabice, 
tel./fax: 077/439 82 06; 
e-mail: benedyktyni@nysa.com.pl

Benediktínsky kláštor
Dom sv. Benedikta
Barúcov 28, 961-61, Slovakia
tel.: (00421) 45/538 7425,
tel. kom.: (00421) 915/800 124
e-mail: benediktini@stonline.sk 
strona www: tyniec.benedyktyni.pl/sk/
 

Kandydat do życia monastycznego przed wstąpieniem przyjeżdża do klasztoru jako gość w celu zapoznania się z życiem konkretnej wspólnoty. Po wstępnych rozmowach i ok. dwutygodniowym pobycie w klasztorze, w rozmowie z opatem i mistrzem nowicjatu zostaje ustalony termin wstąpienia, indywidualny dla każdego. Wstępując do klasztoru kandydat rozpoczyna półroczny postulat. Następnie zostaje obłóczony w habit i rozpoczyna nowicjat kanoniczny trwający rok. Jeśli sprawdza się jego powołanie wówczas po upływie pół roku składa śluby czasowe na rok, które w następnych latach odnawia dwukrotnie. Po pięciu latach od chwili rozpoczęcia postulatu, jeśli okaże się dostatecznie przygotowany, może złożyć śluby wieczyste. Ślubuje wówczas Bogu stałość (stabilitas), obyczaje monastyczne (conversatio morum) i posłuszeństwo (oboedientia) według Reguły.

Aby być przyjętym do postulatu trzeba mieć nie mniej jak 18 lat. Potrzebne są następujące dokumenty: 

1. Podanie. 
2. Życiorys (napisany własnoręcznie). 
3. Świadectwo chrztu i bierzmowania, 
4. Świadectwo ukończenia szkoły i katechizacji, 
5. Świadectwo zdrowia, 
6. Opinia księdza proboszcza. 
7. Dwie fotografie legitymacyjne.

Benedyktyni są mnichami żyjącymi według Reguły św. Benedykta z Nursji napisanej w pierwszej połowie VI wieku. Była ona jedną z wielu reguł, jakimi w tym czasie kierował się ruch monastyczny rozpowszechniony zwłaszcza we wschodnim basenie Morza Śródziemnego. Święty Benedykt w sposób genialny przeniósł duchowy dorobek tego ruchu na grunt kultury zachodniej. Począwszy od VIII wieku Reguła ta stała się powszechna w Kościele zachodnim.  Do XII wieku nie istniały inne zakony, dlatego też określenie “benedyktyni” powstało dopiero w XVI stuleciu.

Więcej o Zakonie Benedyktynów przeczytasz w stronie www.benedyktyni.pl.

ŚW. BENEDYKT Z NURSJI (OK. 480 – 547) 

Święty Benedykt, Patriarcha mnichów Zachodu i główny patron Europy, urodził się w Nursji (dziś Norcia w Umbrii, Włochy) ok. 480 r. w rodzinie szlacheckiej. Nie zachowało się zbyt wielu świadectw pisanych dotyczących jego postaci. Podstawowym źródłem pozwalającym odczytać jego sylwetkę duchową jest słynna Reguła, napisana przez niego w założonym przez siebie klasztorze na Monte Cassino, oraz pochodzący z końca VI w. Żywot autorstwa papieża św. Grzegorza Wielkiego, zawarty w drugiej księdze jego Dialogów.
Czasy, w których wypadło żyć Benedyktowi, były okresem wielkiego kryzysu starożytnej kultury zachodniorzymskiej, zniszczonej w znacznym stopniu przez inwazję plemion z Północy i Wschodu. Św. Benedykt, jak pisze o nim św. Grzegorz, jako młodzieniec wysłany został na studia do Rzymu. Widząc jednak zepsucie moralne i upadek intelektualny, uciekł ze studiów z myślą o życiu mniszym. Przebywał najpierw w pustelni w okolicach Subiaco w środkowej Italii, następnie został przełożonym pobliskiego klasztoru w Vicocaro, skąd – gdy część wspólnoty zbuntowała się przeciw niemu – odszedł z grupą wiernych sobie uczniów, by założyć własny klasztor. Po wielu trudach stanął on na Monte Cassino. Reguła, którą Benedykt napisał na krótko przed śmiercią (zmarł prawdopodobnie 21 marca 547 r.), była owocem jego wieloletnich poszukiwań. Zaczerpnął hojnie z duchowego dorobku całego dotychczasowego ruchu monastycznego, z wypracowanych już reguł i zasad, umiejętnie je komponując i modyfikując tak, by odpowiadały jego wizji człowieka i drogi, jaką dochodzi on do głębi poznania Boga i duchowej mocy miłości. Było to spojrzenie – jak miało się potem okazać – daleko przerastające ramy czasu, w których przyszło żyć samemu Benedyktowi.

Więcej o Św. Benedykcie przeczytasz w stronie www.benedyktyni.pl/benedykt.htm.

DUCHOWOŚĆ

W czasach św. Benedykta ruch monastyczny był już bardzo rozwinięty w całym wschodnim basenie Morza Śródziemnego, zwłaszcza w Egipcie i Syrii. Charakteryzowało go znamienne “odejście” od cywilizacji jakby na jej margines – pustynię, niezamieszkałe tereny, wolne od kłopotliwych układów administracyjnych. Mnisi posiadali tu dużą swobodę organizowania się oraz wyboru różnorodnych form życia – od klasztorów-gigantów w rodzaju pięciotysięcznej wspólnoty św. Pachomiusza, po spektakularne wyczyny pojedynczych ascetów. W czasach gdy starożytność była już formalnie chrześcijańska, ale w łonie swym nosiła wciąż wiele dawnej, pogańskiej mentalności, właśnie rubieże cywilizacji stało się dogodnym terenem, na którym płomienna gorliwość pierwotnego Kościoła znalazła idealne warunki duchowego rozwoju. Przez życie monastyczne przeszli niemal wszyscy wybitni ludzie Kościoła i teologowie tego okresu.

W tym czasie na Zachodzie sytuacja była już jednak zupełnie inna – tu trzeba było liczyć się z obecnością wojowniczych plemion. Budowanie klasztoru w tych warunkach było poważnym ryzykiem.

Reguła nie była zbiorem prawnych “paragrafów”, przepisów na życie. Znakomita od strony zewnętrznej organizacji klasztoru, otwierała na misterium Chrystusa obecnego w człowieku i wspólnocie, w sprawowanym Oficjum (Eucharystia i Liturgia godzin), pracy i osobistym studium Pisma Świętego (lectio divina). Klasztor tak zorganizowany nie stał się zamkniętym, elitarnym światem. Stał się jakby miniaturą Kościoła, który dla pierwszych chrześcijan nie był nigdy tylko “wspólnotą ochrzczonych”, ale również i przede wszystkim solidną szkołą wtajemniczenia pod przewodem samego Najwyższego Pasterza. Benedykt określił klasztor mianem “szkoły służby Pańskiej”, tak rozkładając akcenty, aby mnich trzymając się wiernie podanych przez niego zasad, poznawał siebie, rozwijał łaskę otrzymaną na chrzcie, odnajdywał coraz głębiej Chrystusa obecnego we wspólnocie i świadomie brał udział w Jego Misterium Paschalnym przedłużonym w sakramentach i liturgii. Wierność Regule nieuchronnie prowadzi do spotkania w prawdzie z Chrystusem jako Mistrzem, Królem i Arcykapłanem. 

Podstawowym zadaniem mnicha było zawsze – jak mówi Reguła – “szukanie Boga” i zjednoczenie z Nim. Ten indywidualny wymiar otwarcia na łaskę i życie w posłuszeństwie woli Bożej sam Bóg wpisywał w dzieło większe, w historię Kościoła, kultury i cywilizacji. Stąd każdy prawdziwy mnich był zawsze w pełnym tego słowa znaczeniu człowiekiem Kościoła, nawet gdy żył samotnie jako pustelnik. Klasztor benedyktyński prowadził życie wspólne (cenobityczne), kształtując zarazem i tych, którzy pragnęli pójść na pustelnię już uformowani i dość silni, by zmagać się ze złem w pojedynkę. Stworzył formę życia monastycznego bardzo uniwersalną, w której mogli odnajdywać się ludzie bardzo różnych temperamentów i dróg życia. Zarazem ten właśnie charakter “miniatury Kościoła” zadecydował o szczególnej relacji między klasztorem a światem. Wspólnota mnichów nie została skierowana “na zewnątrz” do jakichś potrzebnych prac w Kościele czy w świecie, ale “do wewnątrz” tak, by w danych warunkach społecznych i historycznych odsłaniać samą nadprzyrodzoną istotę Kościoła, być jej przejrzystym znakiem i pomagać ją odnajdywać ludziom zanurzonym w realiach swoich czasów. Zadaniem mnichów Benedykta stało się więc nie – rzec można – “wyjście do” świata, lecz takie “życie w” klasztorze, aby świat przychodził do niego, aby w spotkaniu z benedyktyńską wspólnotą sam odnajdywał drogi Boże. Wszelkie działania, również duszpasterskie, podejmowane przez klasztory benedyktyńskie, były zawsze podporządkowane temu ogólnemu stylowi myślenia i postępowania.
W Polsce benedyktyni pojawili się w X wieku jako misjonarze. Jednym z nich był św. Wojciech. Pierwsze klasztory założono w XI w. Od tego czasu życie benedyktyńskie rozwijało się w Polsce aż do rozbiorów, kiedy wszystkie klasztory zostały zamknięte. Po I wojnie światowej odrodziły się klasztory w Lubiniu (1924) i Tyńcu (1939).